Pozita e popullit shqiptar në zonën austro-hungareze ishte më e favorshme më krahasim me periudhën e sundimit serbo-malazez gjatë viteve 1912-1915 pushteti austro-hungarez u njohu shqiptarëve të drejtën për vetadministrimin lokal dhe për zhvillimin e kulturës kombëtare. U lejua përdorimi i gjuhës shqipe dhe u hapën shkolla shqipe. Kjo ndikoi në rritje n e vetëdijes kombëtare.

Për shkak të kontraditave ndërmjet dy grupeve të Fuqive të Mëdha dhe pas përgatitjeve kundër Fuqive të Antantës (Angli,Rusi,Francë). E para ishte Austro-Hungaria,që më 28. Korrik 1914 i shpalli luftë Serbisë. Qysh në ditët e para të gushtit 1914 konflikti i armatosur austro-serb u shndërrua në një luftë botërore ndërmjet dy grupeve kundërshtare,në të cilën më kohë u përfshin 28 shtete. Mirëpo njëra prej Fuqive të Mëdha të Lidhjes Tripal është, Italia, në fillim shpalli asnjanësinë dhe përkohësisht qëndroi jashtë luftës. Të dy grupet e fuqive ndërluftuese shpejtuan ta përdornin Shqipërinë edhe si objekt të planeve të tyre luftarake e politike. Këtë gjendje të re ndërkombëtare e shfrytëzuan shtetet fqinje që lakmonin tokat e Shqipërisë. Pas shumë bisedimesh, Italia vendosi të bashkohej me fuqitë e Antantës,me të cilat nënshkroi në Londër më 26prill1915 një traktat të fshehtë.
 

Kjo ishte planifikuar qysh më herët, sepse këto dy gryka e shkëputnin ushtrinë turke në Kosovë dhe e pamundësonin ardhjen e ushtrisë turke nga Selaniku, Manastiri e Shkupi. Këto dy gryka, e sidomos ajo e Kaçanikut e paralizonte Perandorinë Osmane në këtë pjesë të Ballkanit.